Maria De Leebeeck

Uit Mechelen Mapt, het vrije naslagwerk over Mechelen
Versie door SomeHuman (overleg | bijdragen) op 15 feb 2021 om 04:31 (Tekst vervangen - "==Voetnoten‍==" door "==Voetnoten==")
(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Naar navigatie springenNaar zoeken springen
English.gif A 20th century Catholic publicist about women's rolls in society, who had been living in Mechelen for a while

Maria De Leebeeck, geboren te Bonheiden op 9 april 1914 en overleden te Antwerpen op 29 juli 1984, was een katholieke publiciste over de rol van de vrouw in de maatschappij. Het ziet ernaar uit dat ze hooguit haar middelbare schooljaren te Mechelen zou doorgebracht hebben.

Biografie[bewerken]

Toen Maria De Leebeeck 12 jaar was, vestigde het gezin zich in Mechelen, waar haar moeder een schoenwinkel openhield. Maria studeerde aan de Katholieke Hogeschool voor Vrouwen in Antwerpen (KVHA). Ze promoveerde er in 1937 ‍-'38 onder leiding van professor literatuur Paul Sobry op een, nadien gepubliceerde, verhandeling over de Scandinavische auteur Sigrid Undset.

Meteen na haar studies trouwde ze met Raf Renard, die als adjunct-kabinetschef van minister van Binnenlandse Zaken Arthur Gilson een belangrijke rol speelde in de taalwetgeving van 1962 ‍-'63 en die later de eerste voorzitter werd van de Vaste Commissie voor Taaltoezicht (1964 ‍–1976) en van de Stichting Ons Erfdeel (1970 ‍–1996).[1] Samen met haar echtgenoot voedde Maria tien kinderen op. Sedert 1961 doceerde zij huwelijks- en gezinspsychologie aan de voornoemde Hogeschool voor Vrouwen. Een tijdlang nam ze een leidinggevende functie waar bij de Bond van Grote en van Jonge Gezinnen (BGJG), die door haar evenwel te zeer als een mannenbastion werd ervaren. Uit protest daarvoor stapte ze in 1976 uit de BGJG. Ze was ook actief in enkele gezinsverenigingen en kerkelijke initiatieven. Ze richtte onder meer de Interdiocesane Pastorale Raad mee op. Tot slot was ze ook voorzitster van de Raadgevende Culturele Commissie van Omroep Antwerpen.

In de jaren '50 en '60 van de 20e eeuw verwierf Maria de Leebeeck vooral bekendheid als auteur en voordrachtgeefster. Naast enkele boeken (onder meer het meisjesjeugdboek ‍'De hemel is blauw'‍ en het essay ‍'Vrouw zijn, noodlot of keuze'‍) publiceerde ze een groot aantal artikelen, boekbesprekingen en/of cursiefjes in 'De Courant', 'De Vlaamse Linie', 'De Bond', 'Ons Erfdeel', 'De Standaard' en 'Libelle'. Een aantal van die cursiefjes werden gebundeld in ‍'Zo rijk als de zee diep is: uit het familiedagboek'‍. Voor een breed (katholiek) publiek was Maria de Leebeeck ook een vertrouwd gezicht als spreekster en lesgeefster. Ze hield talrijke lezingen over geheel Vlaanderen op studiedagen en vormingsavonden van scholen en afdelingen van CMBV, KVLV en KAV, van katholieke jeugdorganisaties, van het Davidsfonds en van de BGJG. Daarbij keerden telkens dezelfde onderwerpen terug: emancipatie van de vrouw, het gezin, het ouderschap, de man-vrouwrelatie, seksualiteit, enz.

Gewoon als vrouw schreef De Leebeeck over gewoon een vrouw. Zij vroeg niet zozeer of de vrouw al haar kansen krijgt dan wel of ze die kansen zal aandurven en aankunnen. In dat licht schetste zij de veranderde werkelijkheid. Zij pleitte voor een nieuw levensproject voor de vrouw en koos voor vrijheid, verantwoordelijkheid en risico. De schrijfster herwaardeerde 'echte' waarden: liefde, moederlijkheid, vrouwelijkheid, verantwoord moederschap. Het werk handelt over de alleenstaande, gescheiden of verlaten vrouw, de weduwe. Ook wilde de auteur een geestelijk vruchtbare vrouw, die een rol speelt in het culturele, wetenschappelijke, openbare en kerkelijke leven van haar tijd. Maar haast geen enkele vrouw was daarvoor opgevoed. De samenleving had de gevolgtrekkingen van de emancipatie nog niet aanvaard. Ook de man zou de nieuwe situatie moeten beamen. Er is geen echte emancipatie mogelijk als de man de vrouw daarin niet tegemoet komt. De laatste fase van de emancipatie zal die van de harmonische samenwerking der geslachten zijn. De Leebeeck pleitte voor een toekomst waarin de vrouw zonder de verscheurdheid en de overbelasting van vandaag al haar eigen menselijke kansen krijgt en waarin man en vrouw in de liefdesverbondenheid ontdekken wie ze fundamenteel als man en als vrouw door en voor elkander zijn.

Het belang van Maria de Leebeeck als publiciste lag niet zozeer in de originaliteit of het vernieuwende en sprankelende karakter van haar opvattingen, maar wel in de wijze waarop ze wetenschappelijk werk van theoretici in binnen- en buitenland over vrouw, gezin en samenleving vulgariseerde voor een katholiek Vlaams publiek. Zij legde de brug tussen theorie en praktijk, tussen intellectuele elite en massa.

Archief Maria De Leebeeck[bewerken]

Het archief bestaat hoofdzakelijk uit stukken betreffende de activiteiten van Maria de Leebeeck als auteur en uit dossiers betreffende haar voordrachten en lesopdrachten. Het biedt een interessante bron voor de studie van opvattingen over seksualiteit, huwelijk, gezin, familie, enz. Persoonlijke documenten inzake opleiding, haar professionele activiteiten en contacten zijn slechts in geringe mate vertegenwoordigd in het archief.[2]

Externe links[bewerken]

Bronnen[bewerken]

Voetnoten[bewerken]